Inleiding

Ruim 2 jaar geleden is bij mij scoliose geconstateerd. Toen ik in de zomer van 2008 in mijn bikini over de Zandmeren in Kerkdriel liep, viel een vriendin van mijn moeder op dat mijn heup scheef stond. Al eerder op de basisschool was de schoolarts al eens met een metertje over mijn rug gegaan, dit hoorde gewoon bij het onderzoek dat de GGD elk jaar deed bij iedereen op onze school. Dit metertje gaf toen aan dat mijn rug scheef was. Ze zeiden dat het geen kwaad kon en we hebben er de volgende jaren ook geen aandacht meer aan besteed. 

Op een gegeven moment in de zomer stond mijn heup toch wel erg scheef, dit kwam dus door de kromming in mijn rug. Het zag er raar uit, net of de ene kant van mijn heup uitpuilde of zo. Mama heeft toen een afspraak gemaakt met de huisarts. Hij heeft me doorverwezen naar Dr. Plat in het ziekenhuis in Den Bosch, omdat de huisarts zelf niet zo kon zien wat ik had. Ik moest in het ziekenhuis röntgenfoto’s laten maken. Nadat ik dat voor het eerst had gedaan heeft de arts deze foto's goed bekeken.

Het bleek dat ik een scoliose had. Een scoliose is een kromming in je rug. Je ruggengraat loopt als wijze scheef. Dit groeit elk jaar verder en verder totdat je op een gegeven moment de operatiegrens bereikt, tenzij je een brace hebt gekregen hiervoor. 

Het ziekenhuis in Den Bosch heeft me in mei 2009 doorverwezen naar 'De Sint Maartenskliniek' in Nijmegen. Deze kliniek is gespecialiseerd in afwijkingen van de botten. Ik ben toen terecht gekomen bij Dr. De Kleuver en bij hem kom ik nog steeds. Hij doet de meeste scolioseoperaties bij kinderen en is dan ook een erg bekende en een hele goede arts. Hij is heel vriendelijk en legt alles goed uit.

Ik heb tijden gehad dat ik pas na 6 maanden terug hoefde te komen, maar ook tijden dat ik na 4 maanden terug moest komen. Centimeter bij centimeter groeide mijn rug steeds schever. We konden er niks aan doen, omdat ik al zo goed als uitgegroeid was kon ik geen brace. In april 2011 werd bekend dat ik een operatie moest ondergaan aan mijn rug. De kromming in mijn rug had de operatiegrens bereikt (meer dan 45 graden) en er zou iets aan gedaan moeten worden. Als ik dat niet liet doen, was de kans zeer groot dat ik er later last van zou krijgen. Ik mocht er nog even over nadenken en de volgende afspraak was vier weken later. Het besluit heb ik toen eigenlijk snel (al dezelfde dag) gemaakt. Als ik het nu niet deed, was de kans eigenlijk gewoon 100% dat ik er later last van zou krijgen en dan misschien alsnog een operatie moest ondergaan.

In juni moest ik terug komen voor een preoperatief onderzoek. Hier gingen ze alles uitleggen, moest ik bloedprikken en kreeg ik veel informatieboekjes. Vol met dingen die ik moest eten, welke medicatie ik zou krijgen tegen de pijn, waar ik zou blijven (op welke afdelingen), hoe lang ik sommige dingen niet mocht doen, hoe lang ik in het ziekenhuis moest blijven, hoe lang ik thuis moest blijven en niet naar school mocht. Er werd me zelfs verteld hoe ik er tijdens de operatie uit moest zien; zonder make-up, geen nagellak, zelfs niet op mijn tenen en mijn haar in twee staartjes. Nou, hoe charming wil je het hebben? Haha! Deze informatie was wel echt fijn en natuurlijk heel handig! Ik weet door deze informatie toch wel een beetje wat me straks te wachten staat.