Before & After

 

Back Home

Eindelijk ben ik dan weer thuis!! Ein-de-lijk! Ik had het na die 9 dagen ziekenhuis toch echt wel helemaal gehad daar in Nijmegen. Nu lig ik gewoon lekker in een ziekenhuisbed die midden in de woonkamer staat op de laptop een nieuwe blog te schrijven. Nouja, de meeste dingen van de operatie weten jullie al wel door mijn moeder! Bedankt mama dat je mijn blog bij wilde houden! :) Ik zal het toch nog allemaal even vertellen.
 

Zondagavond 15 januari kwamen we in het ziekenhuis aan, mama is die nacht blijven slapen. Ik heb die avond alvast mijn muur een beetje versierd met foto’s, kaarten en gelukspoppetjes die ik al had gehad. Maandagochtend kwam er om 7 uur een meisje tegenover mij in de kamer aan; Julie, zij had ook een scoliose en werd voor mij geopereerd. Ze was dus zo weer weg naar de operatiekamer. 

Sabine van de afdeling heeft me hierna alles nog een keer verteld, het werd toen toch wel erg spannend en me een beetje teveel. Rond tien uur kwam ze terug met medicijnen die ik in moest nemen, 2 paracetamols en een slaappil. De meeste van jullie weten wel dat ik het verschrikkelijk vind om paracetamols te slikken en ze in 4en breek, haha! Eerst moest ik zo’n mooi blauw ziekenhuishemd aan en een netbroekje, en het zat nog niet eens zo heel onprettig! Nadat ik deze had ingenomen moest ik in mijn bed gaan liggen en reden ze me naar de voorbereidingsruimte. Hier kreeg ik mijn infuus en de stickers voor de hartbewaking, bloeddrukmeter etc. Mama, Sabine en Sjan (verpleegster) gingen toen mee naar de operatiekamer. Hier zeiden ze dat ik gewoon rustig door moest blijven ademen, dit deed ik dus. Ik deed mijn ogen dicht en kreeg een zuurstofmasker op. Vanaf dat moment was alles zwart. Ik herinner me ook helemaal niks ofzo, ik heb niet gedroomd, niks. Het was toen ongeveer kwart voor 11.
 

Ik werd gewoon wakker op de PACU. Het was toen kwart voor 6. De maandag op de PACU is ook eigenlijk een beetje langs me heen gegaan, ik wilde mijn ogen niet open doen en bleef de hele dag stil liggen en zei weinig. Dinsdagavond kwamen Fred en Marja, ik praatte toen al meer en had mijn ogen open, haha! Qua pijn viel het eigenlijk best mee, ik kon de pijnstilling zelf bedienen door op een knopje te duwen die boven mijn hoofd hing. Mijn rug deed niet zeer en de wond zelf ook niet, het enige wat me de hele tijd irriteerde en zat te trekken was die ****drain. Wat een hekel had ik aan dat ding, zeker toen ik hoorde dat hij niet werkte zoals het moest. Er zat vocht in mijn longen en dat moest eruit gezogen worden. Dit zou de drain moeten doen, jammer genoeg deed hij dit niet. Er zit nu nog steeds een beetje vocht in mijn longen en ik moet over 1 a 2 weken weer terug komen voor een controle en een nieuwe longfoto.

Woensdag ochtend kwam mama weer terug. Papa is toen ’s middags geweest en ’s avonds kwam hij weer met Geerte en Jessie. Eigenlijk zou ik deze dag al terug moeten kunnen naar de afdeling. Julie was dinsdag al terug naar de afdeling, maar kwam woensdag weer terug naar de PACU, omdat ze zo’n erge pijn had. We hadden afgesproken dat we elkaar weer zagen als ik naar de afdeling kwam en zij niet naar de PACU.
 

Donderdag kwam ze weer, omdat ze heel veel last had van de pijn. Ik lag nog steeds in mijn bed en kon inmiddels al uit bed komen en lopen op de plaats. Ook moest ik blaasoefeningen doen met balletjes, ik moest aan zo’n ding zuigen en zorgen dat de balletjes omhoog kwamen. Dit was best zwaar en deed zeer bij mijn middenrif. Ik kon niet heel diep ademhalen, want dat deed pijn. Deze dag is mama de hele dag gebleven tot dat papa en Jessie ’s avonds kwamen. Op de PACU werd ik vaak verzorgd door Annelieke, zij moest me vaak ‘s ochtends schoonmaken en voerde me lekkere vlaflip, haha! Vrijdag was papa ’s morgens in het ziekenhuis en is mama ’s middags gekomen. ’s Middags mocht hij er dan eindelijk uit! De drain. Ik moest op mijn zij draaien, diep in en heel lang uitademen en zo trokken ze hem eruit. Het was een soort plop en het voelde heel raar. Maarja, hij was er eindelijk uit!
 

Deze avond heb ik voor het eerst samen met Annelieke en nog iemand gelopen. Ik ben de helft van de namen inmiddels al vergeten omdat ik door echt super veel mensen verzorgd ben. De foto hebben jullie waarschijnlijk al gezien. Toen heb ik in bed The Voice Of Holland zitten kijken en kwam Annelieke in de pauze naar me toe om te vragen wat ik er van vond, ze zaten het zelf ook te kijken! Haha! Die nacht moest ik nog een nachtje op de PACU blijven aan de zuurstof, waar ik zo’n beetje ook heel de week aan vast zat.
 

Zaterdagochtend was het dan zo ver, er werden nog een keer foto’s van mijn longen gemaakt en er werd serieus voor de 10e keer in 3 dagen een plaat achter mijn rug geschoven. Terwijl ik inademde maakte ze een foto. Hierna kwamen nog een keer de dokters op  ‘visite’ zoals ze dat zo mooi zeggen daar. En toen mocht ik eindelijk naar de afdeling! Ik kwam aan op de kamer en er lachen ook twee andere meisjes. Allebei hadden ze iets aan hun been, Fleur en Marlies. Marlies mocht die middag al naar huis en Julie ging zondag naar huis. Fleur en ik mochten maandag pas naar huis. Op de afdeling was het gezellig al had ik af en toe zo mijn dip. Maarja, wie heeft dat nou niet?
 

Gelukkig heb ik me ook kapot kunnen lachen om Julie en moest ik ‘rennen’ (zo ver je het rennen kunt noemen) naar de wc van het lachen. Ze wilde ons der bloemen laten zien die ze had gehad en liet toen de papierenbloempot omvallen. Het liep over de tafel helemaal leeg over de stoel, naar de grond. En Julie bleef er maar heel stom naar zitten kijken. Nou een ding kan ik je vertellen, de grond was zeiknat en ik ben snel mijn bed uit gevlucht naar de wc, nadat ik natuurlijk even de zuster had gebeld die de vloer heeft droog gemaakt. He, wat jammer nou dat je niet mag bukken zeg, hihi! ;$
 

Ik heb me nog wel vaker kapot gelachen om Julie samen met Fleur, dan stond ze in een keer op uit der bed in der shirt en onderbroek en zei ze; ik ga even een rondje lopen. En daar liep ze dan in der oversized shirt met een onderbroek over de afdeling! Haha! Ze trok zich echt nergens van aan. Ook heeft ze me bekogeld met kipreepjes, al landde die 3 meter naast me, maar het was te proberen! Haha!
 

Eigenlijk doet lachen best zeer, net zoals niezen, hoesten, huilen, spugen etc. Ik wist niet dat je met zoveel dingen precies je middenrif aan moest spannen! Per dag doet het gelukkig steeds minder zeer en heb ik al vaak gelachen. Soms verbied ik mijn moeder om te lachen omdat ze zo’n aanstekelijke lach heeft en dan had ik 15 minuten lang naar mijn buik moeten grijpen en ‘Auw’ moeten roepen.
 

Maandag rond 6 uur ’s avonds mocht ik dan eindelijk naar huis. We waren dus rond 7 uur thuis. De autoreis was niet echt een pretje, maarja, het kon niet anders! Toen we bij het kruispunt reden zagen we papa, Jessie en Geerte rijden. Papa belde ons net op dat moment! Haha, wat een toeval. Toen ik eindelijk thuis was ben ik gelijk mijn ziekenhuisbed ingerold. Ja, zo kan ik het wel noemen want het is nog een hele opgave om mijn bed in en uit te komen. Als ik erin wil, moet ik eerst op de rand gaan zitten, me dan langzaam op mijn zij laten zakken en mijn benen meenemen, als ik dan lig moet ik met heel mijn lijf tegelijk omdraaien omdat ik mijn bovenlijf niet kan/mag los bewegen van mijn onderlichaam. Er uit komen is hetzelfde, al moet ik dan eerst heel mijn bed plat zetten, omdat ik anders niet eens op mijn zij kom. Eten probeer ik zo veel mogelijk aan tafel te doen en op de wcs zijn verhogers aangebracht voor mij. De trap op lopen doe ik helemaal zelf en als ik uit bed kom doe ik ook even een rondje keuken, waarna ik weer mijn bed inga omdat het allemaal heel vermoeiend is. Langzaam bouw ik dit op en heb gisteren zelfs drie rondjes gelopen! Haha.

Nu lig ik deze super lange blog (sorry hiervoor) dus te schrijven in mijn ziekenhuisbed met een knorrende kat naast me. Ik ga er maar eens een einde aanbreiden want mijn rug begint zeer te doen en ik moet plassen; dat wordt dus even een rondje wc, keuken lopen! Haha.
In ieder geval heel erg bedankt voor alle lieve smsjes, facebookberichtjes, de vele kaarten die ik heb gehad in het ziekenhuis en thuis, mailtjes en tweets! En natuurlijk de cadeautjes! Haha. Als je een keertje langs wilt komen moet je het maar even laten weten aan mijn moeder of mij.

Bedankt voor alle steun en lieve dingen!
Liefs,
xxxx

morgen naar huis???

Het lijkt ongelooflijk, maar er zit een kans in dat Karlijn morgen al naar huis komt.
Nieuwe longfoto's worden morgenvroeg gemaakt en als die goed zijn dan hoopt ze groen licht te krijgen.
Karlijn is het ziekenhuis beu, wil in haar eigen bed eindelijk eens een keertje door kunnen slapen. 
Vanmorgen heeft ze gedouched, dat was nog heel erg vermoeiend maar het frituurvethaar is gelukkig weg,
Later heeft ze met de fysio trap af- en weer opgelopen, dat ging goed en vanavond heeft ze al een rondje afdeling gelopen.
Dus deze topper mobiliseert TOP!
Geleidelijk heeft ze nu ook minder pijn aan de zijkant waar de operatiewond zit en de drain zat.
De pijnstilling die ze nu krijgt werkt goed.
Dus ondanks de extra dagen op de PACU zit ze nu bijna weer op het schema volgens het protocol van de afdeling.
 
Hier thuis is alles klaar voor haar thuiskomst in ieder geval.
Een ziekenhuisbed in de huiskamer staat best gezellig!

de eerste ronde!

24 uur later! Een wereld van verschil

TADA!!!!!!!!
De drain is eruit sinds vanmiddag! Karlijn blij, wij blij, iedereen blij! Veel, echt heel veel minder pijn en dan vroeg in de avond maar meteen een rondje lopen.  De meeste beginnen met 3 stappen naar het eind van het bed en terug,, maar Nee, Karlijn loopt meteen een rondje op een een lege verkoeverkamer met Annemieke (links) die de afgelopen dagen veel voor Karlijn gezorgd heeft.
Morgen als de longfoto's goed blijven naar de gewone afdeling!!

een technisch perfecte operatie maar ja.........

Even weer een nieuwe update.
Gister was D-day en mocht de drain eruit.
Tenminste......... als het zo geweest was dat alles volgens planning gegaan was.
Helaas liep het even anders en mocht de drain er niet uit.
Karlijn had een dipdag en wij ook want de drain is eigenlijk de grootste pijnveroorzaker op dit moment en met drain mag je niet naar de gewone afdeling.

Dr. de Kleuver was zelf ook erg teleurgesteld en  kwam nog speciaal naar de PACU voor overleg en controle van de foto's, noemde de operatie technisch perfect, zag dat Karlijn het verder op alle fronten goed doet, maar wilde geen risico nemen door de drain er nu toch uit te halen omdat er nog een beetje vocht achter de longen zat.
Dus moest ze 1 en naar nu blijkt 2 nachten extra op de PACU. En dat was niet de bedoeling, al zijn ze er vreselijk lief voor haar.

Vandaag zijn er weer regelmatig foto's gemaakt, is er overleg gepleegd met Dr. de Kleuver, die zelf ergens op een symposium zat, maar gebeld wilde worden en vanavond leek het erop dat ze morgen weer gaan proberen de drain af te klemmen met als doel deze er dus uit te halen.

Met Karlijn zelf gaat het wat beter, zelf zegt ze eigenlijk bij herhaling tegen iedereen die dat aan haar vraagt, dat het best goed gaat met haar! Bikkel!
Ondertussen gaat het stukje mobiliseren gewoon door en na het zitten op de bedrand heeft ze vandaag gestaan en op de plaats gemarcheerd! Dat gaat allemaal goed en daaruit blijkt wel hoe gemotiveerd ze is. Wilma de fysiotherapeut is tevreden en zelf vond ze het staan uiteindelijk erg meevallen
.
Het naar huis gaan wordt wat uitgesteld maar als ik de verpleegkundige mag geloven dan kan het nog steeds zo zijn dat ze het weekend al naar huis kan.  Dus heb ik al een ziekenhuisbed en nog wat zaken besteld die ze morgen afleveren.

Dus duimen allemaal morgen dat de drain eruit mag, dat het dan goed gaat en dat ze naar de gewone afdeling mag! Ik reken op jullie! ;-)


O en voor Leonie: nog gefeliciteerd! Karlijn heeft me nadrukkelijk gevraagd dit op te schrijven. Ze was je niet vergeten!

Daaag!
Nancy

De eerste dag na de operatie

Weer een gastcolumn van mij.

Ook vandaag ligt Karlijn nog op de PACU En nog steeds aan infusen, monitoren en pompen en die O zo vervelende thorax-drain.

Toen ik vanmorgen om negen uur belde klonk ze helder en best wel opgewekt. Reden voor mij om iets later dan gepland naar Nijmegen te rijden.
Daar aangekomen had ze niet veel te missen. Een uurtje eerder was de fysio langs geweest en had ze met hulp op de rand van het bed gezeten. Een pijnlijke en duizelig-makende gebeurtenis, waar ze echt van bij moest komen. De pijn van de thoraxdrain is heftig. Ze mag zelf de pijnmedicatie bedienden via een knopje en dat doet ze dan ook. De rugpijn, waarvoor weer een ander pijnknopje is, valt reuze mee.
Ze vallen haar ook om het uur lastig met een ademhalingsoefening. Een apparaatje met 3 balletjes die ze door aan te zuigen omhoog moet krijgen.. Het klinkt grappig, maar het kost haar heel veel energie ze omhoog te krijgen. Maar 2 balletjes is vandaag al gelukt.
Op de afdeling is iedereen vol lof over Karlijn. Ze doet het hartstikke goed, maar ja daar gaat de pijn helaas niet van over.  Zelf zei ze vanmiddag dat ze ook vond dat ze heel erg haar best deed!
En ik kan niet anders zeggen'ze is echt een Kanjer! Ik ben reuze trots op haar. Hoe ze dit voorbereidt heeft en helemaal hoe ze zich nu door alles heen slaat!
's Middags was ik erbij dat ze op de rand van het bed moest. Ik kon toen even een blik op haar rug werpen en inderdaad, die ziet er mooi recht uit. Maar na het oefenen ( 2 minuten of zo) was ze weer doodop en heeft ze weer pijnmedicatie nodig.
Om half acht kwam dr. de Kleuver nog even binnen lopen. Ook hij vertelde dat het echt heel goed gaat. En ook nog dat het helaas zo is dat de operatie via de zijkant de eerste drie dagen echt vele malen pijnlijker is dan via de rug, maar dat,  doordat hij niet aan de rugspieren is gekomen, het herstel straks veel sneller moet gaan.
Oké dan maar. .........
Tussendoor slaapt ze, veel korte dutjes. De tijd gaat nu even langzaam voor haar en dat vind ze erg vervelend.
Maar morgen om zes uur in de ochtend gaan ze de thoraxdrain afklemmen, om negen uur foto;s van de longen maken en als die goed zijn mag de drain er uit.
Dan nog twee uurtjes wachten of alles goed blijft en dan mag ze naar de gewone afdeling.
Dat is alweer de volgende stap voorwaarts
Bezoek is haar nu snel teveel, dus voor iedereen die plannen heeft om had om bij haar op bezoek te gaan, bel of sms me even om het goed af te stemmen.

Zo voor vandaag laat ik het er bij. Welterusten allemaal!
Lieve groeten

Nancy

De operatiedag

Dag Allemaal,

Vanavond moeten jullie het doen met een gast-column van mij, Nancy.
Karlijn ligt inmiddels op de PACU ( jullie weten dankzij Karlijn nu allemaal natuurlijk wat dat is ). De operatie is erg goed gegaan vertelde dr. de Kleuver me rond zes uur! Ruim 7 uur nadat ze onder narcose ging!

Gisteravond heeft Karlijn zich gemeld op de afdeling C2. Daar bleek dat nog alleen was op een vier-persoons zaal.
Na een intakegesprek en een röntgenfoto heeft Karlijn een heleboel foto's, kaarten en gelukspoppetjes die ze al had gekregen, opgehangen. Alsof ze al weken in het ziekenhuis lag, zoveel. De verpleegkundigen moesten er om lachen. Verder hebben we de ziekenhuis-tv uitgeprobeerd, het internet afgekraakt, want twitter en nog wat dingen zijn geblokkeerd!! Nou ja zeg ;-) .
Gelukkig doet mijn telefoon het ook als hotspot kon Karlijn gisteravond nog vrolijk verder twitteren en facebooken.
We hebben daarna beiden goed geslapen. Ik op een stretcher en Karlijn heerlijk in haar eigen ziekenhuisbed. Om kwart voor zeven werden we gewekt door een nieuwe opname. Er is namelijk nog een meisje van 16 die ook aan een scoliose geholpen wordt. Dat is straks wel gezellig!
De pedagogisch medewerkster kwam nog even alles rondom de operatie doorspreken en toen kwam het ineens ook een stuk dichterbij. Pff, zucht......
Karlijn zal jullie vast zelf nog het een en ander vertellen hoe ze dit en de rest van deze dag beleeft heeft, dat komt dus nog wel.
Ik ben met haar meegegaan tot op de operatiekamer, prachtig verkleed en het ene moment kletste ze nog en het andere moment was ze in diepe slaap. Het was toen kwart voor elf.
De dag heb ik in de kliniek doorgebracht met wat lezen, internetten en lieve Marja heeft me nog een paar uurtjes gezelschap gehouden. Even heerlijk buiten gewandeld en koffie gedronken. Zo tegen half vier werd ik toch wel wat nerveus. Op de afdeling hadden ze me verteld dat het een uur of 3-4 zou duren en inmiddels waren die al voorbij.
Om half vijf werd ik gelukkig gebeld door een verpleegkundige op verzoek van dr. de Kleuver. Hij had nog ongeveer een uurtje nodig, had alles gedaan wat hij wilde doen en het was goed gegaan. Uiteindelijk kwam om kwart voor zes het telefoontje en kon ik naar de PACU om haar te bezoeken.
Karlijn was nog wel wat slaperig maar toch ook al helder en adequaat. Alleen had ze geen zin om haar ogen open te doen.
Om haar heen toeters en bellen en slangen in allerlei kleuren. Best indrukwekkend hoor. Maar lieve zusters en dus nog even de dokter gesproken die dus erg tevreden was!
Nu zijn Marc, Jessie en Geerte bij haar en kan ik dit even naar jullie posten.
Vanavond slaap ik ook weer gewoon thuis omdat het verder dus heel goed gaat.
O  ja en ondanks de narcose en zo is de vraag van Karlijn of jullie de reacties steeds bij het laatste blog willen zetten, dat is makkelijker lezen.
Voordat  ze zelf weer kan posten zal er nog wel een dagje of meer overheen gaan, maar lezen gaat waarschijnlijk al eerder.
Dank jullie wel voor alle lieve zorg en aandacht tot nu toe.
Dikke kus van Karlijn.

Nancy

Postadres

Omdat heel veel mensen om het adres van de Sint Maartenskliniek vragen maak ik even een speciale post voor jullie met het adres. Je kunt kaarten, brieven etc sturen naar:

Karlijn van Mil

p-a: Sint Maartenskliniek 

Afdeling: C2 Orthopedie
Postbus 9011
6500 GM Nijmegen

Opname & Operatie

Deze post is om jullie een beetje meer duidelijkheid te geven over mijn operatie en de opname. Heel veel mensen hebben hier namelijk vragen over, hoelang ik blijf in het ziekenhuis, hoe ze mijn heup recht gaan zetten etc. 

Ik word 15 Januari in de Sint Maartenskliniek in Nijmegen opgenomen. Ik word hier om 18.00 uur verwacht. De volgende dag, (maandag de 16e) word ik geopereerd. Ik moet vanaf 24.00 ’s nachts nuchter zijn voor de operatie en mag tot 2 uur voor de anesthesie water, thee, heldere appelsap en ranja drinken. Dat komt goed uit, want meer dan ranja en appelsap lust ik toch bijna niet, zo zou mama het tenminste zeggen :)

Mijn operatie wordt via de zijkant gedaan. Dit wil zeggen dat ik een litteken krijg op de zijkant van mijn lijf na de operatie. Tijdens de operatie klapt een long in en krijg ik dus een klaplong. Doordat ik dit krijg moet ik de eerste twee dagen op de PACU/kinder intensive care blijven. Tijdens de operatie duwen ze mijn rug recht en zetten ze dit vast met een titanium staaf en schroeven. Soms schrapt de arts wat bot weg van de wervels. Dit bot plaats hij dan naast de wervelkolom. Dat zorgt ervoor dat alles stevig vast groeit.
 

Op de PACU/kinder intensive care wordt er extra goed op me gelet. Vaak ben je de eerste paar dagen heel moe en slaperig. Ze controleren hier ook of mijn long weer de normale vorm aanneemt. Als het misschien nodig is komt er een fysiotherapeut ademhalingsoefeningen met me doen. Deze oefeningen zorgen er onder andere voor dat ik geen longontsteking krijg. Soms kun je ook extra zuurstof binnen krijgen via een slangetje in mijn neus. Meestal is na de 2e dag je long weer normaal en mag je terug na de verpleegafdeling.
 

Na de eerste dag van de operatie moet ik op mijn rug liggen met een kussen onder mijn benen. Het 

wordt echt een ramp om zo te gaan slapen, want ik slaap echt never op mijn rug, omdat ik dan niet in slaap kom, haha! Draaien mag ik alleen met behulp van een verpleegkundige. Zij zijn ook degene die ervoor zorgen dat ik genoeg pijnstillers krijg. Vanaf de 1e of 2e dag mag ik met behulp van de verpleegkundige of fysiotherapeut op mijn bedrand zitten, in een stoel zitten en rondlopen. Dit mag ik later steeds vaker zelf doen.
 

Pas na 3 dagen mag ik douchen. Als je van plan bent om langs te komen in het ziekenhuis zou ik dat dus pas na de 3e dag doen, haha! Nee, grapje, dat moeten jullie maar met mijn moeder overleggen ofzo (: Ik denk dat mijn moeder ook een paar berichtjes gaat posten na mijn operatie omdat ik dan niet echt veel kan doen ;p De pleister op mijn wond moet 5 dagen blijven zitten.
 

Voor en na de operatie worden er weer röntgenfoto’s gemaakt. Ik zal wel vragen of ik deze op een of andere manier mee kan krijgen zodat jullie ze ook kunnen zien. Meestal mag je na 5 tot 7 dagen weer naar huis. Als ik thuis ben moet ik nog 3 tot 6 weken thuis blijven en daarna mag ik langzaam weer op gaan bouwen op school. Dat wordt dus een uur of een paar uurtjes per dag naar school, net zolang tot ik weer hele dagen naar school kan gaan.
 

Ik moet na de operatie op sommige dingen goed letten;
-    Maak geen draaibewegingen met de romp, maar draai met je heupen en schouders tegelijk.
-    Maak geen bolle of holle rug, dus niet bukken en geen overstrekkende bewegingen maken met je armen.
-    Je moet de eerste 3 maanden niet fietsen en op een bromfiets rijden. (zeker niet achterop)
-    De eerste 9 maanden na de operatie niet sporten. (dat wordt dus aankomen, haha!) En dus ook niet mee gymmen.
-    Zwemmen mag de eerste 4 maanden niet.

Ik denk dat ik nu wel iedereens vragen een beetje heb beantwoord, als je nog meer vragen heb, zet het maar in een reactie en dan zal ik die de volgende keer nog wel even beantwoorden! Of ik zeg het tegen je in real life, of ik tweet, sms, msn, mail of wat dan ook.

Voorbereiding

Dit bericht is een bericht vol informatie. De berichten die ik na deze ga posten, zitten ook veel informatie over onder andere mijn opname in het ziekenhuis. Ik ga even de infoboekjes die ik heb gehad een beetje voor jullie samenvatten. Zodat jullie ook een beetje weten wat me te wachten staat en wat meer informatie over de operatie zelf. 

Voorbereiding:

Ik begin met het boekje Energie- en eiwitverrijkt dieet, hierover heb ik ook een brief gehad. In de brief stond dat er na mijn operatie kans is op Ondervoeding. Ze adviseren me daarom om te starten met het energie- en eiwitverrijkt dieet. In het boekje staat uitgelegd wat het dieet precies inhoud: 

Waarom dit dieet?

Op dit moment is het belangrijk dat u herstelt. Voeding is belangrijk bij het herstel van een wond en voor conditieverbetering. In eerste instantie wordt ernaar gestreefd om het gewicht stabiel te houden, maar ook gewichtstoename kan een doel zijn. 

Eten en drinken leveren de energie, de brandstof, die het lichaam nodig heeft om te kunnen functioneren en bewegen. Eiwitten zijn bouwstoffen. Ze zijn nodig bij het opbouwen en herstellen van spieren, organen, bloed en het zenuwstelsel. Bij onvoldoende energie-inname worden de eiwitten uit de voeding als brandstof in plaats van als bouwstof gebruikt. In tegenstelling tot energie kan het lichaam geen grote reservevoorraad van eiwitten aanleggen. De eiwitten moeten dus welke dag opnieuw met de voeding worden opgenomen. 

Als er sprake is van extra afbraak of verliezen in het lichaam kan de behoefte aan eiwit groter zijn dan normaal. Bijvoorbeeld na een operatie, bij onbedoeld gewichtsverlies, en (open) wonden. 

Na mijn operatie loop ik dus kans op gewichtsverlies. Dit is omdat ik de eerste paar dagen waarschijnlijk niks kan en voor pampus lig. De eerste paar dagen ben ik waarschijnlijk ook erg misselijk en heb ik geen behoefte aan eten. Als ik mezelf slecht voed, is de kans dat mijn gehele herstel langzamer gaat. Als ik minder weerstand krijg is de kans op infecties na de operatie ook groter. 

Welke dingen moet ik nu juist eten?

- zuivelproducten: volle (chocolade) melk, volle yoghurtdrank, milkshakes (er staan zelfs recepten in voor zelfgemaakte milkshakes), volle/room (vruchten) kwark, volle/room vla/(vruchten) yoghurt, pap van volle melk, roomijs!!! en volvette kaas.

- vlees: vette vlee(waren)/worstsoorten, gevogelte en vette vis.

- peulvruchten: bonen, linzen, capucijners, erwten en dergelijke.

- noten & pinda's 

Het is nog niet eens zo heel erg wat ik moet eten! Het enige wat ik vies vind zijn de peulvruchten en de noten&pinda's. 

Ook moet ik veel room eten. Ik moet ongeklopte slagroom of koffieroom verwerken in allerlei dranken zoals chocolademelk en melk. Ook kan ik het in de vla, yoghurt, kwark, pap of milkshake doen. Ik moet ook veel soep, saus, groente en aardappelpuree eten.

 Margarine moet ik ook veel eten. Ik moet bijvoorbeeld mijn brood besmeren met margarine ipv halvarine en mag een dikke laag margarine op ontbijtkoek smeren. Suiker, honing en andere voedingssuikers zijn ook belangrijk. 

Tussendoortjes:

- een krentenbol of mueslibol met margarine

- een plak ontbijtkoek

- stukje worst, volvette kaas of plakjes vleeswaren

- een Evergreen, sultana's, mueslireep

- chocolademelk (met slagroom) !! jammie :)

- roomijs met slagroom

- tosti 

Dranken;

- volle melkproducten

- vruchtensappen

- aanmaaklimonade, dat komt goed uit, ik drink toch bijna nooit iets anders ;p

- gebonden soep

Bij de broodmaaltijden staan de raarste combinaties qua beleg. Kaas met jam/appelstroop, chocoladepasta met stukjes banaan. Gelukkig staan er ook dingen tussen die ik wel lust, zoals eieren (gebakken, gekookt, geklutst, omelet.) Ook staan er kroketten, frikandellen en hamburgers, ja ja! Je leest het goed, ik moet aan de vette hap! Niet dat ik dat heel erg vind hoor, de mensen die mij kennen weten dat ik van eten houd :)

De meeste dingen uit dit dieet zijn dingen die ik normaal ook eet, en de dingen die ik niet elke dag eet, vind ik helemaal niet erg om nu te eten! Haha!

Oww, en je bent altijd welkom als je mee wil helpen kroketten eten ofzo :)

Inleiding

Ruim 2 jaar geleden is bij mij scoliose geconstateerd. Toen ik in de zomer van 2008 in mijn bikini over de Zandmeren in Kerkdriel liep, viel een vriendin van mijn moeder op dat mijn heup scheef stond. Al eerder op de basisschool was de schoolarts al eens met een metertje over mijn rug gegaan, dit hoorde gewoon bij het onderzoek dat de GGD elk jaar deed bij iedereen op onze school. Dit metertje gaf toen aan dat mijn rug scheef was. Ze zeiden dat het geen kwaad kon en we hebben er de volgende jaren ook geen aandacht meer aan besteed. 

Op een gegeven moment in de zomer stond mijn heup toch wel erg scheef, dit kwam dus door de kromming in mijn rug. Het zag er raar uit, net of de ene kant van mijn heup uitpuilde of zo. Mama heeft toen een afspraak gemaakt met de huisarts. Hij heeft me doorverwezen naar Dr. Plat in het ziekenhuis in Den Bosch, omdat de huisarts zelf niet zo kon zien wat ik had. Ik moest in het ziekenhuis röntgenfoto’s laten maken. Nadat ik dat voor het eerst had gedaan heeft de arts deze foto's goed bekeken.

Het bleek dat ik een scoliose had. Een scoliose is een kromming in je rug. Je ruggengraat loopt als wijze scheef. Dit groeit elk jaar verder en verder totdat je op een gegeven moment de operatiegrens bereikt, tenzij je een brace hebt gekregen hiervoor. 

Het ziekenhuis in Den Bosch heeft me in mei 2009 doorverwezen naar 'De Sint Maartenskliniek' in Nijmegen. Deze kliniek is gespecialiseerd in afwijkingen van de botten. Ik ben toen terecht gekomen bij Dr. De Kleuver en bij hem kom ik nog steeds. Hij doet de meeste scolioseoperaties bij kinderen en is dan ook een erg bekende en een hele goede arts. Hij is heel vriendelijk en legt alles goed uit.

Ik heb tijden gehad dat ik pas na 6 maanden terug hoefde te komen, maar ook tijden dat ik na 4 maanden terug moest komen. Centimeter bij centimeter groeide mijn rug steeds schever. We konden er niks aan doen, omdat ik al zo goed als uitgegroeid was kon ik geen brace. In april 2011 werd bekend dat ik een operatie moest ondergaan aan mijn rug. De kromming in mijn rug had de operatiegrens bereikt (meer dan 45 graden) en er zou iets aan gedaan moeten worden. Als ik dat niet liet doen, was de kans zeer groot dat ik er later last van zou krijgen. Ik mocht er nog even over nadenken en de volgende afspraak was vier weken later. Het besluit heb ik toen eigenlijk snel (al dezelfde dag) gemaakt. Als ik het nu niet deed, was de kans eigenlijk gewoon 100% dat ik er later last van zou krijgen en dan misschien alsnog een operatie moest ondergaan.

In juni moest ik terug komen voor een preoperatief onderzoek. Hier gingen ze alles uitleggen, moest ik bloedprikken en kreeg ik veel informatieboekjes. Vol met dingen die ik moest eten, welke medicatie ik zou krijgen tegen de pijn, waar ik zou blijven (op welke afdelingen), hoe lang ik sommige dingen niet mocht doen, hoe lang ik in het ziekenhuis moest blijven, hoe lang ik thuis moest blijven en niet naar school mocht. Er werd me zelfs verteld hoe ik er tijdens de operatie uit moest zien; zonder make-up, geen nagellak, zelfs niet op mijn tenen en mijn haar in twee staartjes. Nou, hoe charming wil je het hebben? Haha! Deze informatie was wel echt fijn en natuurlijk heel handig! Ik weet door deze informatie toch wel een beetje wat me straks te wachten staat.