Eindelijk ben ik dan weer thuis!! Ein-de-lijk! Ik had het na die 9 dagen ziekenhuis toch echt wel helemaal gehad daar in Nijmegen. Nu lig ik gewoon lekker in een ziekenhuisbed die midden in de woonkamer staat op de laptop een nieuwe blog te schrijven. Nouja, de meeste dingen van de operatie weten jullie al wel door mijn moeder! Bedankt mama dat je mijn blog bij wilde houden! :) Ik zal het toch nog allemaal even vertellen.
Zondagavond 15 januari kwamen we in het ziekenhuis aan, mama is die nacht blijven slapen. Ik heb die avond alvast mijn muur een beetje versierd met foto’s, kaarten en gelukspoppetjes die ik al had gehad. Maandagochtend kwam er om 7 uur een meisje tegenover mij in de kamer aan; Julie, zij had ook een scoliose en werd voor mij geopereerd. Ze was dus zo weer weg naar de operatiekamer.
Sabine van de afdeling heeft me hierna alles nog een keer verteld, het werd toen toch wel erg spannend en me een beetje teveel. Rond tien uur kwam ze terug met medicijnen die ik in moest nemen, 2 paracetamols en een slaappil. De meeste van jullie weten wel dat ik het verschrikkelijk vind om paracetamols te slikken en ze in 4en breek, haha! Eerst moest ik zo’n mooi blauw ziekenhuishemd aan en een netbroekje, en het zat nog niet eens zo heel onprettig! Nadat ik deze had ingenomen moest ik in mijn bed gaan liggen en reden ze me naar de voorbereidingsruimte. Hier kreeg ik mijn infuus en de stickers voor de hartbewaking, bloeddrukmeter etc. Mama, Sabine en Sjan (verpleegster) gingen toen mee naar de operatiekamer. Hier zeiden ze dat ik gewoon rustig door moest blijven ademen, dit deed ik dus. Ik deed mijn ogen dicht en kreeg een zuurstofmasker op. Vanaf dat moment was alles zwart. Ik herinner me ook helemaal niks ofzo, ik heb niet gedroomd, niks. Het was toen ongeveer kwart voor 11.
Ik werd gewoon wakker op de PACU. Het was toen kwart voor 6. De maandag op de PACU is ook eigenlijk een beetje langs me heen gegaan, ik wilde mijn ogen niet open doen en bleef de hele dag stil liggen en zei weinig. Dinsdagavond kwamen Fred en Marja, ik praatte toen al meer en had mijn ogen open, haha! Qua pijn viel het eigenlijk best mee, ik kon de pijnstilling zelf bedienen door op een knopje te duwen die boven mijn hoofd hing. Mijn rug deed niet zeer en de wond zelf ook niet, het enige wat me de hele tijd irriteerde en zat te trekken was die ****drain. Wat een hekel had ik aan dat ding, zeker toen ik hoorde dat hij niet werkte zoals het moest. Er zat vocht in mijn longen en dat moest eruit gezogen worden. Dit zou de drain moeten doen, jammer genoeg deed hij dit niet. Er zit nu nog steeds een beetje vocht in mijn longen en ik moet over 1 a 2 weken weer terug komen voor een controle en een nieuwe longfoto.
Woensdag ochtend kwam mama weer terug. Papa is toen ’s middags geweest en ’s avonds kwam hij weer met Geerte en Jessie. Eigenlijk zou ik deze dag al terug moeten kunnen naar de afdeling. Julie was dinsdag al terug naar de afdeling, maar kwam woensdag weer terug naar de PACU, omdat ze zo’n erge pijn had. We hadden afgesproken dat we elkaar weer zagen als ik naar de afdeling kwam en zij niet naar de PACU.
Donderdag kwam ze weer, omdat ze heel veel last had van de pijn. Ik lag nog steeds in mijn bed en kon inmiddels al uit bed komen en lopen op de plaats. Ook moest ik blaasoefeningen doen met balletjes, ik moest aan zo’n ding zuigen en zorgen dat de balletjes omhoog kwamen. Dit was best zwaar en deed zeer bij mijn middenrif. Ik kon niet heel diep ademhalen, want dat deed pijn. Deze dag is mama de hele dag gebleven tot dat papa en Jessie ’s avonds kwamen. Op de PACU werd ik vaak verzorgd door Annelieke, zij moest me vaak ‘s ochtends schoonmaken en voerde me lekkere vlaflip, haha! Vrijdag was papa ’s morgens in het ziekenhuis en is mama ’s middags gekomen. ’s Middags mocht hij er dan eindelijk uit! De drain. Ik moest op mijn zij draaien, diep in en heel lang uitademen en zo trokken ze hem eruit. Het was een soort plop en het voelde heel raar. Maarja, hij was er eindelijk uit!
Deze avond heb ik voor het eerst samen met Annelieke en nog iemand gelopen. Ik ben de helft van de namen inmiddels al vergeten omdat ik door echt super veel mensen verzorgd ben. De foto hebben jullie waarschijnlijk al gezien. Toen heb ik in bed The Voice Of Holland zitten kijken en kwam Annelieke in de pauze naar me toe om te vragen wat ik er van vond, ze zaten het zelf ook te kijken! Haha! Die nacht moest ik nog een nachtje op de PACU blijven aan de zuurstof, waar ik zo’n beetje ook heel de week aan vast zat.
Zaterdagochtend was het dan zo ver, er werden nog een keer foto’s van mijn longen gemaakt en er werd serieus voor de 10e keer in 3 dagen een plaat achter mijn rug geschoven. Terwijl ik inademde maakte ze een foto. Hierna kwamen nog een keer de dokters op ‘visite’ zoals ze dat zo mooi zeggen daar. En toen mocht ik eindelijk naar de afdeling! Ik kwam aan op de kamer en er lachen ook twee andere meisjes. Allebei hadden ze iets aan hun been, Fleur en Marlies. Marlies mocht die middag al naar huis en Julie ging zondag naar huis. Fleur en ik mochten maandag pas naar huis. Op de afdeling was het gezellig al had ik af en toe zo mijn dip. Maarja, wie heeft dat nou niet?
Gelukkig heb ik me ook kapot kunnen lachen om Julie en moest ik ‘rennen’ (zo ver je het rennen kunt noemen) naar de wc van het lachen. Ze wilde ons der bloemen laten zien die ze had gehad en liet toen de papierenbloempot omvallen. Het liep over de tafel helemaal leeg over de stoel, naar de grond. En Julie bleef er maar heel stom naar zitten kijken. Nou een ding kan ik je vertellen, de grond was zeiknat en ik ben snel mijn bed uit gevlucht naar de wc, nadat ik natuurlijk even de zuster had gebeld die de vloer heeft droog gemaakt. He, wat jammer nou dat je niet mag bukken zeg, hihi! ;$
Ik heb me nog wel vaker kapot gelachen om Julie samen met Fleur, dan stond ze in een keer op uit der bed in der shirt en onderbroek en zei ze; ik ga even een rondje lopen. En daar liep ze dan in der oversized shirt met een onderbroek over de afdeling! Haha! Ze trok zich echt nergens van aan. Ook heeft ze me bekogeld met kipreepjes, al landde die 3 meter naast me, maar het was te proberen! Haha!
Eigenlijk doet lachen best zeer, net zoals niezen, hoesten, huilen, spugen etc. Ik wist niet dat je met zoveel dingen precies je middenrif aan moest spannen! Per dag doet het gelukkig steeds minder zeer en heb ik al vaak gelachen. Soms verbied ik mijn moeder om te lachen omdat ze zo’n aanstekelijke lach heeft en dan had ik 15 minuten lang naar mijn buik moeten grijpen en ‘Auw’ moeten roepen.
Maandag rond 6 uur ’s avonds mocht ik dan eindelijk naar huis. We waren dus rond 7 uur thuis. De autoreis was niet echt een pretje, maarja, het kon niet anders! Toen we bij het kruispunt reden zagen we papa, Jessie en Geerte rijden. Papa belde ons net op dat moment! Haha, wat een toeval. Toen ik eindelijk thuis was ben ik gelijk mijn ziekenhuisbed ingerold. Ja, zo kan ik het wel noemen want het is nog een hele opgave om mijn bed in en uit te komen. Als ik erin wil, moet ik eerst op de rand gaan zitten, me dan langzaam op mijn zij laten zakken en mijn benen meenemen, als ik dan lig moet ik met heel mijn lijf tegelijk omdraaien omdat ik mijn bovenlijf niet kan/mag los bewegen van mijn onderlichaam. Er uit komen is hetzelfde, al moet ik dan eerst heel mijn bed plat zetten, omdat ik anders niet eens op mijn zij kom. Eten probeer ik zo veel mogelijk aan tafel te doen en op de wcs zijn verhogers aangebracht voor mij. De trap op lopen doe ik helemaal zelf en als ik uit bed kom doe ik ook even een rondje keuken, waarna ik weer mijn bed inga omdat het allemaal heel vermoeiend is. Langzaam bouw ik dit op en heb gisteren zelfs drie rondjes gelopen! Haha.
Nu lig ik deze super lange blog (sorry hiervoor) dus te schrijven in mijn ziekenhuisbed met een knorrende kat naast me. Ik ga er maar eens een einde aanbreiden want mijn rug begint zeer te doen en ik moet plassen; dat wordt dus even een rondje wc, keuken lopen! Haha.
In ieder geval heel erg bedankt voor alle lieve smsjes, facebookberichtjes, de vele kaarten die ik heb gehad in het ziekenhuis en thuis, mailtjes en tweets! En natuurlijk de cadeautjes! Haha. Als je een keertje langs wilt komen moet je het maar even laten weten aan mijn moeder of mij.
Bedankt voor alle steun en lieve dingen!
Liefs,
xxxx
.jpg)
